دیوونه کیه؟
عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟
واسطه نیار، به عزتت خمارم
حوصله‌ی هیچ کسی رو ندارم
کفر نمی‌گم، سوال دارم
یک تریلی محال دارم
تازه داره حالیم می‌شه چی‌کاره‌ام
می‌چرخم و می‌چرخونم ٬ سیاره‌ام
تازه دیدم حرف حسابت منم
طلای نابت منم
تازه دیدم که دل دارم، بستمش
راه دیدم نرفته بود، رفتمش
جوونه‌ی نشکفته رو٬ رستمش
ویروس که بود حالیش نبود هستمش

جواب زنده بودنم مرگ نبود؛ جون شما بود؟
مردن من مردن یک برگ نبود؛ تو رو به خدا بود؟

اون همه افسانه و افسون ولش؟
این دل پر خون ولش؟
دلهره‌ی گم کردن گدار مارون ولش؟
تماشای پرنده‌ها بالای کارون ولش؟
خیابونا، سوت زدنا، شپ شپ بارون ولش؟

دیوونه کیه؟
عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟
گفتی بیا زندگی خیلی زیباست؛ دویدم
چشم فرستادی برام تا ببینم؛ که دیدم

پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه؟
کنار این جوب روون معناش چیه؟
این همه راز، این همه رمز
این همه سر و اسرار معماست؟
آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟ نه والله!
مات و پریشونم کنی که چی بشه؟ نه بالله!
پریشونت نبودم؟
من،
حیرونت نبودم؟

تازه داشتم می‌فهمیدم که فهم من چقدر کمه
اتم تو دنیای خودش حریف صد تا رستمه
گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه
انجیر می‌خواد دنیا بیاد، آهن و فسفرش کمه
***

چشمای من آهن انجیر شدن
حلقه‌ای از حلقه‌ی زنجیر شدن
عمو زنجیر باف زنجیرتو بنازم
چشم من و انجیرتو بنازم

دیوونه کیه؟
عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز          بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز 

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو          تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم  هنوز 

ساقیا یک جرعه​ای زان آب آتشگون که من          در میان پختگان عشق او خامم هنوز 

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن          می​زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب          می​رود چون سایه هر دم بر در و بامم هنوز

نام من رفته​ست روزی بر لب جانان به سهو          اهل دل را بوی جان می​آی از نامم هنوز 

در ازل داده​ست ما را ساقی لعل لبت          جرعه جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

 ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان          جان به غم​هایش سپردم نیست آرامم هنوز

 در قلم آورد حافظ قصه لعل لبش          آب حیوان می​رود هر دم ز اقلامم هنوز

حافظ

یک بار به مترسکی گفتم «لابد از ایستادین در این دشت خلوت خسته شده ای.» گفت «لذت ترساندن عمیق و پایدار است، من از آن خسته نمیشوم.»

دمی اندیشیدم و گفتم «درست است، چون که من هم مزه ی این لذت را چشیده ام.»

گفت «فقط کسانی که تن شان از کاه پر شده باشد این لذت را می شناسند.»

آنگاه من از پیش او رفتم ، و ندانستم که منظورش ستایش از من بود یا خوار کردن من.

یک سال گذشت و در این مدت مترسک فیلسوف شد.

هنگامی که باز از کنار او میگذشتم دیدم دو کلاغ دارند زیر کلاهش لانه می سازند.

جبران خلیل جبران

 چشم یک روز گفت «من در آن سوی این دره ها کوهی را می بینیم که از مه پوشیده است. این زیبا نیست؟»

گوش لحظه ای خوب گوش داد٬ سپس گفت «پس کوه کجاست؟ من کوهی نمی شنوم.»

آنگاه دست در آمد و گفت «من بیهوده می کوشم آن کوه را لمس کنم٬ من کوهی نمی یابم.»

بینی گفت «کوهی در کار نیست. من او را نمی بویم.»

 آنگاه چشم به سوی دیگر چرخید٬ و همه درباره ی وهم شگفت چشم گرم گفت و گو شدند و گفتند «این چشم یک جای کارش خراب است.»

جبران خلیل جبران

If I smile and don't believe

حقیقت نوشت:::دیگه از من نخواین که تبادل لینک کنم لطفا

شکست،شکست من،تنهایی من
و دوری من؛
تو پیش من از هزار پیروزی عزیزتری،
و در دل من از همه ی افتخار های این جهان شیرین تری.
 
شکست،شکست من،خودشناسی من و سرپیچی،
ازتوست که میدانم هنوز جوانم و پای چابک دارم
 و به دام تاج شمشاد پژمرده نمی افتم.
در توست که به تنهایی رسیده ام
و لذت رانده شدن و دشنام شنیدن را چشیده ام.

شکست،شکست من،شمشیر و سپر درخشان من،
در چشمان تو خوانده ام
که بر تخت نشتن یعنی برده شدن
و فهمیده شدن یعنی هموار شدن،
و دریافته شدن یعنی به نهایت خود رسیدن
و مانند میوه ی رسیده ای به زمین افتادن و خورده شدن.

شکست،شکست من،همراه دلاور من،تو سرود های مرا خواهی شنید و فریاد های مرا،و سکوت های مرا،
و هیچکس جز تو با من سخن نخواهد گفت از تپش بال ها،
و خیزش موج ها،
و از کوه هایی که شباهنگام میسوزند،
و تنها تویی که از شیب صخره ی روح من بالا می آیی.


شکست،شکست من،دلیری بی مرگ من
من و تو با طوفان خواهیم خندید،
و با هم گور همه ی آن هایی را که در ما می میرند خواهیم کند
و با اراده در آفتاب خواهیم ایستاد
و خطرناک خواهیم بود.

جبران خلیل جبران

حقیقت نوشت:::تولدم مبارک:دی ۲۲ اردیبهشت!